:: alternativ`a

Əslində bu yazının aşağısındakı yazını oxuyub sonra buna keçməlisiz.

Çünki ordan ilhamlandım. =)

Vay bee. Baxıram sağdakı kolonlara 3-cü il yaxınlaşır. Vaxt nə tez gedir. (yalan söhbətdi)

Vebzin nöqtə kom. Başladığımız yerə qayıdıb baxanda lirika haqda moral oxumaq istəmirəm. Bura mənə ən sevdiyim kitabların rəfini xatırladır. Dəfələrlə oxuyub-oxuyub qırağa qoymadığım. İndi isə toz basmış. Heç üstünü təmizləyən də yoxdu =)

Üç ildə çox şey dəyişdi. O gördüyünüz qoyunun həyatından tutmuş, bizlərin fikirlərindən tutmuş, işlərindən tutmuş, yaradıcılığına qədər.

Əgər bu planetdə hələ də insan yaşayırsa. Siz tək deyilsiniz. Və biz blogumuz sahiblənəcək qədər varıq =)

Usta, lap o məşhur çayçımız yadıma düşdü. Ayaqyolusu da var idi. =) 

O böyük ideaların doğulduğu yer. 

Bu sözü özüm üçün bir il əvvəl demişdim, amma burda da yazım istədim.

3 illikdə dizayn filan dəyişəcək bir az. (inanmayın)

Nəysə. Darıxmışdım buraya zillənən gözləriniz üçün =)

İndi bir dənə düz transkripsiya açacam və bold yazıyla az-ya yazacam, ondan sonra səhifəni bağlayıb bitirməli olduğum reklam tərtibatı yekunlaşdıracam və bir də Şeytan bilir nə vaxt girəcəm bura.

Görüşmək ümidi ilə alternativ`a!

[az-ya]

Hərflər üçün darıxıram arada. Barmaqlarıma azadlıq verməyəli çox oldu.

Mən barmaqlarımla düşünmüşəm həmişə.

Bu yaxınlarda kimdəsə oxudum ki, o da yazanda düşünürmüş, yazmadan öncə nə yazacağını belə bilmirmiş.

Eynən mənim kimi.

Barmaqlarımla həyatda yol açmaq.

Barmaqlarla gələcək qurmaq.

Barmaqlarla keçmişə dönmək.

Barmağıüstə qalmaq.

Barmaq eləmək.

10 barmaq və hərəsi də bir-birindən fərqli. 

Darıxmışam yazmaqçün.

Bir vaxt necə də həvəslə başlamışdıq. Bayram idi barmaqlara

Dərindən düşünməyi bacaranlara həmişə həsəd aparmışam.

Ömrüm boyu uzağı 3 addım düşünmüşəm, ondan o yana düşünməyi axmaqlıq hesab etmişəm.

Bəlkə bacarmadığımdandı.

Mövzuları sürətli dəyişməyimi vecinizə almayın.

Həmişə axırda bir biclik tapıb hamısını bağlayıram bir-birinə. Ya da tupoy bir sonluqla bitirirəm ki, dadı damaqlarda qalsın.

[Usta]

Moskvada Avropanın 2008-ci il üçün ən yaxşısının adı bəlli oldu.
Abromoviçin komandası isə əlidən də oldu (Premyer Liqa), vəlidən də (Çempionlar Liqası).

Bu da bizdən "Mançestr"lilərə hədiyyə: YÜKLƏ 

Hava çok soğuk o gün İstanbul`da. O kadar kapalı ki, en uyanmayacağım günlerden biri zerre “sarı ışık” yok odamda. Usulca giyiniyorum üstümü, tribün materyalleri tam teşkilat. Mutfağa süzülüyorum, buzdolabından aşırdığım birşeylerle karnımı doyuruyorum.

Saat 08:30. Tribünden çoçuklar o gece Beyoğlu`nda sabahlıyorlar. Güngören`de bir İstanbulspor maçı.

Artık kapıya yönemle vakti. Günlerden Pazar.

Montumu arıyorum sessizce. Herzaman olduğu yerde yok. Tekrar odama giriyorum. Orada da yok. Koridora çıkıyorum. “Mutfakta mı unuttum acaba?” Mutfağa giriyorum annem karşımda. Elinde montum. İmalı gözlerle bana bakıyor.

Ne ilk, ne de son hastayken maça kaçışım bu, biliyor. Hissedebiliyorum. Sessizce duruyor.

Nasıl anlatılabilir ki, insan sevgisini? Bir anneye nasıl anlatılabilir, düşünüyorum. Babamdan dolayı tribün aksyionlarına donanımlı annem, biliyor ne olup bittiğini stadın etrafındaki sokaklarda. Anlatmak istiyorum holigan olmadığımı, anne ben ultra`yım, holigan değilim, desem anlar mı acaba?

Kahvaltı hazırlamaya başlıyor. Masaya oturup dışarıya bakıyorum.

Saat  08:52. Gayrettepe`ye sis düşmüş, aklım Beyoğlu`nda.

Babamın sesi geliyor içeriden. Seviniyorum.

Aklıma Kadıköy`e gidiş hikayem geliyor. Gözünü kırpıp annemden gizli bileti cebime koyuşu.

Maç üniformamdan babam durumu hemen anlıyor, gülümsüyor kaçamak.

O biliyor ne de olsa, ultra olmak, holigan olmak değil.

Holiganlığın rengi, sevdası yok, ultra olmak öyle değil ki! Ultras`ın tepkisi, kavgası var ama alışagelmiş kavgalardan değil. Politika, çözüm üretiyor ultras, başka bir şey değil. Daha iyi bir tribün, daha güçlü ses, daha üretken profil oluşturmak için çabalıyor. Katılımcı olmak hep içimde. Yer almamam mümkün değil ultras rüzgarında.

Saat 09:12 yerimden kalkıyorum, annem montumu hazırlıyor.

Babam cebine para sıkıştırmış. İstemek zorunda kalmamam sevindirici. Kahvaltı boyunca aklımdan geçenleri sanki anlamış annem. Derdimin ne olduğunu biliyor.

Bunu anlayabiliyorum.

“Bir annenin sevgiyi anlayamaması mümkün mü zaten?” diye kendimi satıyorum kendime.

Babam yine kendine has gülüşlerinde.

“Güle-güle” diyorum..

[Bimp Lizkit]

Türkiyədə artıq adət halı alıb. Yeni komandaya transfer olanlar, "Mən bu komandanı uşaqlıqdan sevirdim", "Bu formanı geyməyin xəyallarıyla yaşayırdım" və s. və i. deməyi artıq adət halına salıb.

"Qalatasaray"a keçən Əmrə Güngör abimiz də, sən demə sarı-qırmızı formanı geyməyi xəyal edirmiş.. Vay, vay, vay.. Necə deyərlər, xəyallarına çatdı kardeşimiz.. =)