Kendirbaz

Mahir kendirbazin en son tryuku ozunu kendirden asmaq oldu.
El calmadi kimse. Tamasaciz idi bu gun.
“Aydaa buna bax e”-deyen de olmadi heyecanli sesi ile.
Usaginin gozunu ter iylenen ovcu ile orten de.
Boyuk zalin coxsayli projektorlari da tek ona teref zillenmedi.
Elece yariqaranliqda asdi ozunu “corek agacindan”.
Yox, mektub filan da yazmamisdi sevdiyi, incitdiyi ve ya terefinden incidildiyi shexse.
Tek idi. Sonda da tek qalmaq istedi uzun illerin kohne dostu ile.
Ozunu ele dostunun elleri ile bogdu getdi.
“Bax, ha kendirini qiraram”-deyirdiler onu hedelemek isteyende isyoldaslari.
Shirlerden de qorxmadi, fillerden de, sicanlardan da. Dehset kisi idi rehmetlik.
“Ay seni xatakar, adam da bele iş tutar?-demisdi anasi onun kendirbaz olmaq istediyini oyrenende.
- Kimin balkonuna sefere cixmaq isteyirsen, he?”
Bu xatire indi zalda oz-ozune havadan asili qalmisdi onunla birlikde.
Ondan olsa ele havada da basdirilmaq isterdi. Omru boyu havada qalmisdi.
Havada dogulmaq (Moskva-Baki havareysinde dogulmusdu),
havada yasamaq (kendirbaz oldugunu demisdim yuxarida?), havada olmek.
Qismete bax ha.
[Usta]
- Təqdimat |


Hamını heyrətləndirirdi həmişə.
Özünü də təcübləndirmək istiyirdi.
Bu da son tyuk.
Comment by NyLane — February 14, 2009 @ 2:48 pm
ehhhh qismet? qismet
Comment by Jale — March 11, 2009 @ 9:33 pm