:: alternativ`a

Məni bağışlayın..

Özüm özümü bağışlaya bilmirəm çünki..

Buralara çox yad hiss edirəm..

Atamı anamı belə sevə bilmirəm artıq.

***

Nifrət dolub içimə.

Heç sevgili də istəmirəm.

Onsuz hamısı başı boş qızlardı.

***

Eqo düşkünüyəm. Sizinlə oxşar cəhətim təkcə budu.

Başıbağlı, balağı kəsiklərin dininə də inanmım qalmayıb.

Şeytanla müqavilə imzalamışam sanki.

***

Söyürəm hər gün.

Bu yazını oxuyanlardan tutmuş əlifbadan xəbəri olmayanlara qədər.

Özümü isə daha çox söyürəm.

***

Allahdan yeni tale istəyirəm.

Güzgüdə alnıma baxdım bəyənmədim ordakı yazını.

***

Gülürəm hər gün.

Problemlərdən, sui-qəsddən danışan 15 yaşlı uşaqlara.

3 günlük aclıqdan sonra tarakan yeyən yetimçələrə də.

Bizə gülürəm.

Sizə gülürəm.

Onlara gülmək istəyəndə ağlayıram.

***

Şizofrenik fikirlərimi işə salıram:

Güzgü, mən və ülgüç.

Saqqalımı yox kapilyarlarımı ayırmaq istəyirəm bədəndən.

***

Bu gün nəşənin də dadına baxdım,

Çox fərqlənmir siqaretdən.

Niyəsə beynim dumanlanır.

Ola bilər dünənki içkidən?

***

Mənim qara dostum gileylənir öz dərisindən.

Gəl götür mənimkini.

Nə fərqi var ay axmaq dəyişməyəcəksənsə içindən?

***

Bacısı fahişə küçə uşaqları,

Özünə qlamur deyən qızın silikon dodaqları,

Sunidi gülüşü həm tatulu qaşları.

Hiphop, oldskul, nyuskul,

Tupakın vayt niqqa cocuqları,

Emo, qotika, rokerlər

Azrepperlər!

Yox bir, az-skinhed, az-baykerlər!

Anarxistlər, mazaxistlər, pedofillər!

“Deputa madre stuff”ın

T-shirtdəki çegevaraları,

Bakının təzə komunist avaraları,

Masturbativ hərəkətlərdi hamısı:

Hərəkatları, cərəyanları,

 “Alma”ları, “Dalğa”ları..

***

Soruşursan hamıya nifrət hissi hardandı məndə?

Bil, yeyib ürəyimi qəlbimin qara qarğaları..

Bəs sən danış bu qədər düşkünlük qızlara hardandı səndə?

Satarsan bir gecəsinə qardaşını öpsə səni küçə xalaşkaları..

İçimdəki nifrəti töksəm bu şəhərə dayanmaz zəhər şkalaları..

Ona görə sus, danışma, əbsəm ol, kəs səsini!

Münasibətsizliliyini mükəlləfiyətə çevirdi Bakının ağ-qara kvartalları.

İndi də sarsaqlaşmış, sərsəmləşmiş insanlar üfünət iyi hopdurur beyinlərə..

***

EPİLOQ ƏVƏZİ

- Bəsdir az-ya, sus artıq..

- Bilirsən uşaqlıqda polis olmaq istəyirdim …

- Ha-ha! Ona görə indi bölmədəsən?

- … amma ona görə yox ki, polis olmaq yaxşıdır …

- Mən də kosmonavt olmaq istəmişəm. Sus də!.

- … sadəcə polislərə tapanca gəzdirməyə icazə verirlər…

- Yaxşı də, yaxşı. Sus, qoy rahat işimizi görək!

- … deyirdim ki, tapanca olsa istəmədiklərimi öldürərdim.

- Ha-ha-ha? Öldürərdin? Ha-ha! Kimi öldürərdin?

- Bu dəqiqə səni.

- Niyə məni ay axmaq?

- Çünki indi ən çox özümə nifrət edirəm…

[az-ya]

"Xəstə" sakitcə otağa daxil olur, əyləşir və tələsmədən həkim ilə söhbətə başlayır:
-Düşünmüsən ki, niyə külək kobudcasına məzələnir ağacların incə budaqları ilə? Bəlkə, oynayır onlarla, sevir, gizlədir qəlbinin qaranlıq künclərində. Deməli,o yazıqdır, o acizdir sevginin qarşlsında, onu qınamayın.
Üstündə min bir səs-küylü hadisələr baş verən asfalt. Qoy qulağını üzərinə, nəfəsini saxla. Eşidirsən? Qışqırır torpaq altdan : "boğuluram, xilas edin!"
Yönləndir gözlərini o ucsuz bucaqsız səmalara. Hə, yağış yağır, sevirsən yağışı, sevinirsən, gülümsəyirsən. Amma dayan! Heç düşünmüsən ki, mələklər axmaqlıqlarımızla mübarizədən bezib, qalxıb göylərə, tüpürürlər üstümüzə?
Dəniz…Mavi dəniz…Gözəl çırpınır… Dalğaları qışqırır, duyğuları yerə göyə sığmır. Hələ o səs… O, sahilnən bir birini sevir sanki. O sənidə sevir sanki. Bəlkə bağırır qulaqlara batmayan səslə, əlləri(dalğaları) ilə itəliyir, çırpır özünü qayalara "əl çəkin mənnən, yığışdırın gəmilərinizi, bəsdir çapdız məni, bəsdir sorduz qanımı(neft).
Zəlzələ, dəhşətli zəlzələ. Niyə olur bu hadisə? Ata ve oğul misalı götürək. "Ata oğlunu çox istiyir. Balaca oğul səhv hərəkətlər edəndə, atası onu bağışlaya bilir. Amma bəzən onun səbr kasası dolur. Və hərdən bərk şillə vurur oğluna." Buda bizə şillədir, özümüzə gələk deyə.
Çaylar. Onlar həmişə qaçırlar və ümidləri var. Niyə? Çünki mundarlıqları, yalanları, xəyanətləri, ikiüzlüləri, paxıllıqları və s. görüb baş alıb qaçırlar. Və heç vaxt dayanmırlar, elə bil "təmiz" yer axtarırlar, məhs buna görə də ümidləri var.
İnsanlar çox sırtıqdılar. Doktor, bilirsiz niyə? Günəş batdı, hava qaraldı, insanlar elektrik cihazlar kəşv etdi. Göl quruyur, süni kanallar yaradılır
ağaclar boy atır, insanlar onları məhv edir. Ağaclar havanı təmizliyir, insanların mənasız fabrik və zavodları kirləyir. İnsanlar vəfat edir, o birisilər klon yaratmaq həvəsinə düşürlər.
Doktor, insanlar çox ağılsızdılar. Bilirsiz niyə? Çünki bir birini başa düşməmək üçün, cür bə cür dillərə müraciət edirlər. İllərin zəhmətini iki saniyədə cırıla bilən kağıza satırlar. Rüşvət verirlər ki, bilik almasınlar. Özlərini sığortalıyırlar. Sonda onlara qalan qəbir pulu olur. Təhsil alır, sonda parkda yatan sərxoşa dönür. İntihara qalxışır. "ay aman yaşaya bilmir onsuz, ürəyi dözmür" Yox, sadəcə güya elə cəsarətlidir ki, ozünü özünə göstərir. Yaşamaq ölümə doğru addımlardır. Bir çoxunun arzusu rahat yaşamaqdır. Bəlkə deyək rahat ölmək muradı ilə yaşayırlar.
Fikir vermisiz, artıq yalana ehtiyac olmayan bir yerdə istifadə olunur. Bilirsiz niyə? Çünki qanları zəhərlənib. Onlar yalanın əsirləridilər.
Eşitmisiz ildırım çaxanda? O, dəhşətli səs. Düşünmüsüz ki, bu şeytanın əzəmətli gülüşüdür. Nİyə? Hərdən, o, qələbələrini qeyd edəndə özünü saxlaya bilmir.Bir dəqiqə , doktor, siz heç düşünmüsüz ki, axı niyə və nə üçün yaşayırsız?

Doktorun üzündə mənasız bir mimika yaranır və o üz-gözünü turşudaraq söyləyir:
-Ehh xəstə. Bütün bu söylədiklərindən elə qənaətə gəldim ki, hələdə sağalmamısan…Heyif… Uşaqlar gəlin, aparın onu öz otağına… Bəs sənin son sözün?
Beş saniyə sükutdan sonra, "xəstə" söyləyir :

- Biz heç vaxt yaşamamışıq, biz sadəcə yaşamağa ümid edirik!

[НИЛ’ЭЙН]

Yandır oxuduqlarını, yazdıqlarını,

Sındır qanadlarını,

Qır lələklərini,

Tüpür, gül arzularına.

Sənə öyrədilənlərlə sil burnunu,

Ayaqla keçmişini-

Xilas ol artıq.

Xilas ol artıq yükdən,

Boşalt belindəkilərini kitablara

Beynindəkilərini dəftərlərə.

Özün yazmalısan dost,

Yalandı yazdıqları.

Özün etməlisən,

Fanidir etdikləri.

Yolunda qarşına çıxanların əm qanını boyunlarından

Qəm al içinə.

Sənə qəm lazım dünyanı sevindirməkçün.

Sənə lazım olanı al, qalanı təfərrüatdır.

Kilidlə qəbrini, buraxma ruhlarını da yanına.

Mübarəkdi ölümün.

[Usta]

Onsuzdan hər şeydən qopduğum, aralandığım anda, məni məndən aralayan insanlar var.
İçimi özümdən qoparanlar. Tək olmaq istəyirəm. Nə sizin dostluğunuza, nə sevginizə, nə hörmətinizə, nə pulunuza ehtiyacım var! Rahat buraxın məni!..
Nifrət edirəm hamınıza.. Özümə də..

az-ya

bir aşk kuyusu var içimde

kaç çocuk düştü de boğuldu

çıkamadı bir türlü..

İki kişilik siyasi parti kurma düşlerimin yıkıldığı gece oturup bütün resimlerimi yırttım. Benimle birlikte birçok insanın da görüntüsü bir yerlerinden ayrıldı. O küçük kâğıt parçalarını götürüp çöpe attım. Kiminin yüzüne salça bulaştı, kiminin yüzünde çay. Bir tanesinin gözlerinin üstünde, spermlerimi silip attığım tuvalet kâğıdından geçen menim duruyordu. Onların gülen ağızlarında belki yarım bir söz duruyordu. Onların o gülen ağızlarında belki tılsımlı bir fransız şarkısı duruyordu. Dinleyemezdim onları artık. Dönüp geri kalan resimleri de yırttım. Ayırdıklarım da oldu. Uzaklara baktığım, birlikte baktığımız fotoğrafları ayırdım nedensiz. Onları okşamak geldi içimden. Onları kapıcının oğluna verdim. Ve verirken sordum, ne görüyorsun, diye: -Tutsaklık! dedi.

Evet, iğrenç bir kafesti karşı karşıya birşeyleri beklediğimiz. Ruhumuzu şeytana satmak için sıraya girmiştik. Çok yönlü bir bırakılışın, yakışıklı ‘hah, işte bu’sunu yaşıyordum. Mickey Rourke beni affetmeyecekti. O denli acı çekmiştim ki aşktan, artık yüzbaşıydım. Baudelaire’den bu yana ne değişebilmişti ki?! O insanların resimleri bana ne kazandırırdı?! Birlikte bir el monopol bile oynayamamıştık. Hız yapamamıştık. Odamda, küçük erkek kardeşim böcek Archie, kedim, kitaplarım, daktilom ve Lou Reed ile mutlu taklidi yapabiliyordum. Gelen mektuplar, telefonlar, arkadaşlar, şizofreni, krizler neyi, ne kadar karşılayabilirdi?! Bir piyes adı: Ama Niye Ben.

Kim bilir, bir takım evlerde de benim de içinde olduğum resimler yok ediliyordu o anda. ‘Kimdi bu adam?’, sorusunu takiben yırtılıyordum çarçabuk. Albümler yeni tanışılan insanlarla çektirilmiş fotoğraflar için çarçabuk boşaltılıyordu. Herkes birilerini birilerinden habersiz manen idam ediyordu. Buruşturuluyorduk. Biz zaten birbirimizi bir vakit sonra buruşturmak adına tanışmış, tanıştırılmıştık. Biz zaten birbirimizi bir vakit sonra harcamak adına yanyana gelmiş, getirilmiştik. Kıyım sürecek. Düşlerimin yıkıldığı gece oturup bütün resimleri yeniden yapıştırmayı denedim. Her resimde hep bir parça eksik çıktı.

Küçük İskender

Kreativ!!!