:: alternativ`a

- İmtahanları verdin?
- Hə..
Həmin “hə” deyib yalan danışmağım nədənsə mənə o qədər də təsir etmədi. Amma telefonun qırmızı düyməsini basıb masanın üstünə qoyandan sonra duruxdum. Yalan seməyən insanın yalan danışıb bundan xəcalət çəkmək bir tərəfə, heç bir mənfi təsir almaması sanki ciddi problemimiş kimi (əslində ciddi problem olduğunu bu yazını yazanda başa düşdüm) beynimə sancılmışdı..
“Bu köşə yazısınıda yazım vəssəlam! 13 min işarə! Daha nə istiyirlər e məndən? Səhifə hazırdı də..” – deyə öz özümə danışdığım bir vaxt dayandım. İçimə səssizlik çökdü. Sanki şəkilim çəkilirmiş kimi əlim klavyaturanın üstündə donmuş vəziyyətdə, gözlərim isə “D”, “F” və “G” düymələri arasındakı boşluğa zillənmiş halda qaldım.
Nə qədər belə əcaib əziyyətdə durduğumu bilmirəm, amma iş yoldaşım “Ə sənnən döyəm?! Gedirsən evə? Alooo!.. Çatdıq ee!.. Mars planeti eşidirsən?” deyəndə elə bil yenidən Yerə endim. Bir təhər “Yox .. hələ qurtarmamışam” sözlərini bir birinin ardınca qoşdum və yazının işarə sayını 2500-ə çatdırıb Ustaya zəng vurdum. Dəstəyi yerə qoyandan  sonra “görüş yerini dəyişmək olmaz” deyib yol aldım.
Adamların səs-küyü, maşınların ciyiltisi, vıyıltısı da məni beynimə sancılan həmin sualdan ayıra bilmirdi: “Güya mən indi kimi aldatdım ki?”…
Həmin gün işarə sayına işlədiyimin fərqinə varmışdım (əslində nə qədər uzun müddətdir belə etdiyimi indi-indi anlayıram). Bu jurnalistikanın peşəkarlıq prinsiplərini ayaqlamaqdan çox, qayğıkeşsiz, vecsiz, qədir bilməyən rəhbərliyi aldatmaq idi. “Onlara hələ bu da azdı!”. Yox. Yavaş-yavaş fikirlərim dəyişirdi. Belə başdansovdu münasibətlə onlardan çox özümə xəyanət edirdim, özümü aldadırdım..
Yalan danışırdım və həmişəkindən fərqli bu yalanlar mənə təsir etmirdi. İçimdəki vicdanı aradım. “Bu nömrəyə zəng çatmır, telefon ya … ” O da məni aldadırdı. İşə bir bax!..
Elə həmin vaxt dərk etdim ki, bu əslində mənim iç problemim deyil, hamının sıxıntısıdı. Ümumilikdə cəmiyyətin problemidir.
Qız sevdiyi oğlana, oğlan “sevirəm” dediyi qıza, həmin qız anasına, anası atasına, atası işdəkilərə, işdəkilər evdəkilərə, evdəkilər qonşudakılara, qonşudakılara elə evdəkilərin özünə, mən özüm də özümə yalan danışırammış.
 
“500 min yeni iş yeri açılıb”
“Düşünürük ki, bu ilki inflyasiya səviyyəsini balanslaşdırmaq öz əlimizdədi”
“Əhməd çox kəlləli uşaqdı. İndi də Almaniyaya magistraturaya gedir, öz biliyinə!”
“Niyə bu qədər baha? Ona görə ki, benzin qalxıb. Bir də bilirsən şəhərdə nə qədər “probka” var?”
“Mən elə səviyyəsiz müğənni deyiləm”
“Cəmi bircə ay işlətmişəm qaqaş. Qət-təzə telefondu, qutusu da evdədi, gətirərəm!”
“Mən bəzi müəllimlər kimi rüşvət alan deyiləm, sizin bir qəpiyiniz də mənə lazım deyil!”
“Həmidov Ələsgər Məmmədqulu oğlunun üzərində narkotik maddən aşkarlanmış və tərəfimizdən yaxalanmışdır”
“O nə söhbətdi qardaş? Sənin kimi oğlanlara canım da qurbandı!”
“Kim? Mən elə manıslara qulaq asmıram!”
“Uydaa! Necə yaraşdı sənə! Əsl sənin malın imiş ki!”
“Vəli, mənə filan qədər pul ver, vallah 5 günə qaytaracam”
“Əli, bu işi yola ver, hörmətindən çıxacam”
“Çatdım-çatdım! 2 dəqiqəyə ordayam”
“Müharibə başlasın, bu dəqiqə gedərəm əsgərliyə!”
“Ya Qarbağ, ya ölüm! Qarabağ bizimdir!“
 
İnanmayın bunlara. Bunlar hamısı yalandır! Özü də nöqtəsinə, vergülünə, nidasına kimi!..
Bax indi bu yazını oxuyub qurtarandan sonra, aşağıda şərh yazacaqsız ki, “düz deyirsən, əla mövzuya toxunmusan, əllərinə sağlıq!”, filan şey, besman şey, nə bilim nə… O da yalandır! Aldatmayın məni..
İnanmıram sizə. Heç özümə də inanmıram mən.
Bu dünya da yalandır, cənnət də yalandır, cəhənnəm də yalandır, şeytan da yalandır, Allah da yalandır!..
Yalan həyatımızın bir hissəsinə çevrilib. Hər nə qədər təəccüblü/xoşagəlməz/istənilməz/arzuolunmaz/qəbulolunmaz olsa da, bu nüans danılmazdır.
Gəlin aldatmayaq. Əvvəlcə özümüzü. Sonra isə əlimizdən gəldiyi qədər başqalarını.
 
…Artıq Ustayla çoxdan sağollaşıb ayrılmışdıq. Memar Əcəmiyə çatanda, qatarın xüsusi səsötürücülərindən aşağıdakı sözlər deyildi: “20 Yanvar stansiyası”
Səs lenti xarab olmuşdu. Amma öz-özümə dedim: “Bu da yalan danışır..”
 

imza: yalançı az-ya